Turkey - Syria 2010

 
 

Ημέρα 1η 27 Μαϊου


Το λοιπόν, 13 συνάδελφοι, φίλοι γνωστοί και άγνωστοι μαζευτήκαμε στις 27 Μαϊου στον Πειραιά για το μεγάλο ταξίδι του 2010. Εγώ είχα φύγει από τη Γαλλία, όπου διαμένω τα τελευταία 2 χρόνια, 2 εβδομάδες πριν τις 27 Μαϊου σε επαγγελματικά ταξίδια και έφτασα στην Αθήνα στις 26 Μαίου κατά τις 12.00 τα μεσάνυχτα, οπότε είχα μόνο μισή μέρα για να ετοιμάσω τη μηχανή και να μαζέψω όλα τα πραγματά μου έτσι ώστε να είμαι έτοιμος στις 4.00 π.μ. στον Πειραιά.


Με αρκετή τύχη και ολίγον τι καθηστερημένος έφτασα στο Πειραιά στις 4.30 όπου ο Στεφάνος με περίμενε έξω από το πλοίο για να μου δώσει το εισιτήριο και να επιβιβαστούμε. Στο πλοίο ήταν ήδη όλοι οι υπόλοιποι. Νίκος, Ντίνος, Παναγιώτης Κ., Παναγιώτης Μ., Βαγγέλης Κ., Βαγγέλης Α., Στέλιος, Πάναγιώτης Χ., Δημήτρης, Θανάσης και Ηλίας. 

Μετά από μισή ώρα χαιρετούρας και καλαμπουριών, το καράβι άφησε το Πειραιά για την όμορφη Χίο και εμείς αφήσαμε όλες τις έννοιες πίσω μας για 10 ημέρες πάνω στα αγαπημένα μας οχήματα και πολύ τυχεροί καθώς θα βλέπαμε μέρη που δεν είχαμε ξαναδεί. Κάποτε με ρώτησε ο φίλος μου ο Βαγγέλης, «Έχεις πάει ποτέ στη Βαρκελώνη;» και του αποκρίθηκα, όχι. Μου είπε ότι είμαι πολύ τυχερός γιατί έχω κάτι να δώ που δεν το έχω ξαναδεί :).  

Σιγά, σιγά ο καθένας αποσύρθηκε στην καμπίνα του να ξεκουραστεί αφού το καράβι θα έφτανε στην Χίο γύρω στις 3 το πρωί και θα έπρεπε να είμαστε φρέσκοι.


Ημέρα 2η 28 Μαϊου


Φτάσαμε στη Χίο γύρω στις 3 το πρωί και είχαμε ήδη μεριμνήσει από την Αθήνα να κλείσουμε δωμάτια ώστε να κοιμηθούμε μέχρι τις 7 το πρωί για να είμαστε φρέσκοι για το πέρασμα στην Τουρκία. 2 χρόνια πριν που είχαμε πάει πάλι Τουρκία με το ίδιο δρομόλογιο κάποιοι δεν είχαν κλείσει δωμάτιο και το πάθημα είχε γίνει μάθημα.

Το πρωί σηκωθήκαμε γύρω στις 7 και αφού περάσαμε από τον τελωνειακό έλεγχο βάλαμε και τις 13 μηχανές στην “παντόφλα” Αγ. Νικόλαος και ξεκινήσαμε για το πέρασμα στην Ανατολή. Όταν κλείσαμε τα εισιτήρια για τη διαδρομή Χίος – Τσεσμέ, το πρακτορείο μας είπε ότι δεν θα αντιμετωπίσουμε κανένα πρόβλημα με τον αριθμό των μηχανών. Η αλήθεια είναι ότι αν δεν βγάζαμε τις βαλίτσες δεν υπήρχε καμία  περίπτωση να χωρέσουμε. Παρόλα αυτά το πλήρωμα ήταν πολύ ευγενικό και με καλή θέληση βρέθηκε λύση και ξεκινήσαμε για το Τσεσμέ. Φτάνοντας εκεί πάμε στην πλησιέστερη τράπεζα να αλλάξουμε ευρώ σε τούρκικες λίρες. Αφού κάνουμε ένα πρώτο ταμείο με 3000 Euro τα δίνουμε στην ταμία και αντί να μας δώσει 6000 ΤΛ μας δίνει 12000. Φυσικά της λέμε αμέσως το λάθος που έκανε και σε αντάλαγμα μας φέρνουν καφέδες, τσάι.... μέχρι και να μας συνοδέυσουν στο Ismir προσφέρθηκαν :).

Μετά από γρήγορο καφέ, νερό και βιολογικές ανάγκες ξεκινάμε για Σμύρνη (90 χλμ.) όπου από εκεί θα παίρναμε την εθνική για Afyon και μετά Aksehir όπου θα συναντήσουμε τον φίλο Selcuk.

Πρώτη στάση κάναμε κάπου μεταξύ Ismir και Afyon όπου φάγαμε, ανεφοδιαστήκαμε και συνεχίσαμε για Aksehir όπου συναντήσαμε τον Selcuk. O Selcuk είναι συνάδελφος από την Τουρκία, πολύ καλό παιδί, πολύ καλός αναβάτης και ήταν τεράστια η βοήθεια που μας προσέφερε σε όλο το ταξίδι. Το βράδυ μείναμε σε τοπικό ξενοδοχείο της περιοχής και αφού φάγαμε σαν ζώα και αφου ήπιαμε πολύ ρακί κοιμηθήκαμε σαν βοδάκια.

517 χλμ.   


Ημέρα 3η 29 Μαϊου


Όλοι μαζί πλέον - 14 το νούμερο - ξεκινήσαμε για την 3η ημέρα του ταξιδιού με πρώτη στάση στην  πόλη Konya, το παλιό Ικόνιο. Για εμένα ήταν πολύ σημαντικό το γεγονός ότι θα περνούσαμε από το Ικόνιο καθώς ήταν και η γενέτειρα πόλη του παππού μου. Η Konya είναι πολύ ζωντανή πόλη, με ένα πολύ ωραίο πάρκο στη μέση της πόλης. Αυτό που σου κάνει τεράστια εντύπωση είναι το γεγονός ότι με το που φτάνεις οι δρόμοι είναι πολύ μεγάλοι και πεντακάθαροι. Σε σχέση με την πρώτη επίσκεψή μου στην Τουρκία 4 χρόνια πριν, παρατήρησα ότι πολλά έχουν αλλάξει. Ένα από αυτά είναι το οδικό δίκτυο. 

Αφού γύρίσαμε λίγο, καβαλήσαμε τις μηχανές ώστε να βρούμε το μέρος που γεννήθηκε ο παππούς μου, 6 χλμ. βόρεια της Konya.


Η ονομασία είναι Σιλό και εκεί βρίσκεται μία από τις πρώτες εκκλησίες της Αγ. Ελένης στην οποία είχε βαφτιστεί ο παππούς μου. Με λίγο τύχη και με πολύ βοήθεια από ντόπιους, που πήραμε δικάβαλο, βρήκαμε το χωριό και τον ναό, ο οποίος έχει μετατραπεί σε μουσείο. Μετά τις απαραίτητες φωτογραφίες πήραμε το δρόμο πάλι για τον πιο συναρπαστικό προορισμό του ταξιδιού, την Καππαδοκία και πιο συγκεκριμένα, το Μουσταφάπασά.

Για όσους δεν το γνωρίζουν, το Μουσταφάπασά είναι το χωριό που ονόμαζαν παλιά Σινασός, στο οποίο γύρω στα τέλη Μαϊου ο Αρχιμανδρίτης από το Φανάρι πηγαίνει και λειτουργεί κάθε χρόνο.  Η Σινασός ήταν ένα από τα 4-5 ελληνόφωνα χωριά της Καππαδοκίας και οι Σινασίτες ήταν Χριστιανοί Ορθόδοξοι με υψηλό θρησκευτικό συναίσθημα αλλά και με ισχυρό εθνικό φρόνημα από την ελληνική καταγωγή τους. Το όνομά της, κατά την επικρατέστερη άποψη, το πήρε από τις λέξεις ΣΙΝ που στα σημιτικά σημαίνει ήλιος και το τελικό -ΑΣΣΟΣ, ενδεικτική κατάληξη τοπωνυμιών και κυρίως πόλεων όπως πχ. Μαμασσός, Αλικαρνασσός, Παρνασσός κλπ. Δηλαδή, Σινασός = Ηλιούπολη.

Στην Σινασό φτάσαμε γύρω στις 5 το απόγευμα και αφού μαγευτήκαμε από τη θέα της κοιλάδας της Καππαδοκίας καταλήξαμε στο ξενοδοχείο “The Old Greek House”. Όπως καταλαβαίνετε από την ονομασία πρόκειται για ένα παλαιό σπίτι που ο τωρινός ιδιοκτήτης το αγόρασε κατά την περίοδο της ανταλλαγής των ελληνοτουρκικών πληθυσμών για 5$!!!. Από ότι μάθαμε, ο γιός του τότε ιδιοκτήτη αγόρασε ένα άλλο σπίτι πολύ κοντά στο ξενοδοχείο και πλέον θεωρείται το ομορφότερο σπίτι στην Σινασό.

Ο ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου, απίστευτα φιλικός, μάς βοήθησε με το παρκάρισμα των 14 μηχανών και, αφού προσφέρθηκε να μας περιηγήσει στις ομορφιές του χωριού, μάς έδωσε τα κλειδιά από τα δωμάτια μας. Το απόγευμα το περάσαμε περπατώντας στο χωριό ενώ άλλοι κάθησαν στα δωμάτιά τους. Όπως βλέπετε και στη δεξιά φωτογραφία το τσιμπούσι που ακολούθησε το βράδι δεν περιγράφεται. Γύρω στις 10 αποσυρθήκαμε στα δωμάτιά μας καθώς την επόμενη μέρα είχαμε έγερση στις 4.30 έτσι ώστε να μεταβούμε με πουλμανάκι στον χώρο απογείωσης των αερόστατων :).  Εκπληκτική ημέρα η σημερινή και ολίγον τι συναισθηματική για τον γράφοντα. Ακόμα καλύτερη και η αυριανή με αερόστατα, υπόγεια πόλη, Goreme και Ανοιχτό Μουσείο που είναι μερικά από αυτά που θα δούμε.

452 χλμ


Ημέρα 4η 30 Μαϊου

Το επόμενο πρωινό σηκωθήκαμε γύρω στις 4.30, εγώ σηκώθηκα στις 4.50, και το πουλμανάκι μας περίμενε έξω από το ξενοδοχείο. Η διαδρομή από το Μουσταφάπασά μέχρι την κοιλάδα της Καππαδοκίας είναι 20 λεπτά και ο λόγος που πρέπει να πας τόσο πρωί είναι επειδή ο αέρας το πρωί είναι κρύος και ο αέρας στο αερόστατο είναι ζεστός όποτε πηγαίνει προς τα πάνω.

Όταν φτάσαμε εκεί, μάς είχαν ήδη ετοίμασει πρωινό (καφέδες, τσαϊ και διάφορα κεϊκ) οπότε σιγά-σιγά ξυπνήσαμε για τα καλά. Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι στον συγκεκριμένο χώρο υπάρχουν γύρω στα 85 αερόστατα έτοιμα να σηκωθούν. Το θέαμα είναι εντυπωσιακό και ολίγον τι τρομαχτικό για κάποιον που δεν το έχει ξαναπαίξει Φιλέας Φογκ.


Οι κρατήσεις είχαν γίνει από Αθήνα μέσα από το website (www.turkeyballoons.com) και η όλη εμπειρία ήταν τέλεια. Το μόνο προβληματάκι ήταν ότι ζητήσαμε να μπούμε όλοι στο ιδιο μπαλόνι και η ταχύτητά  μας όσον αφορά στο ανέβα – κατέβα περιορίστηκέ ολίγον τι, λόγω του συνολικού βάρους μας. Στο τέλος του μικρού ταξιδιού (60 λεπτά με ανώτερο ύψος 1600 μ.) προσγειωθήκαμε και μας περίμεναν μπουκάλια σαμπάνιας (Τζούλια δεν υπήρχε) και ένα δίπλωμα πιλοταρίσματος αερόστατου.

Αφού μας γύρισαν στο ξενοδοχείο πήραμε τις μηχανές και ξεκινήσαμε για την υπόγεια πόλη της Derinkuyu . Βασικά μία από τις υπόγειες πόλεις καθώς υπάρχουν 36 στο σύνολο. Το φαινόμενο είναι απίστευτο. Μοιάζει με την ταινία “Gunnis” με τη μόνη διαφορά ότι εδώ έμεναν μέχρι και 50 χιλιάδες άνθρωποι και αποτελείτο από 11 ορόφους που μπορούν να διαχωριστούν. Πολλοί τουρίστες που αγόραζαν εισιτήριο επέστρεφαν καθώς δεν μπορούσαν να αντέξουν την κλειστοφοβία και το γεγονος ότι πρέπει να περπατάς σα να ψάχνεις για δεκάρικα. Μετά από 40 λεπτά στα έγκατα της γης βγήκαμε στον καθαρό αέρα για τσιγάρο και καφέ. Επόμενη στάση Γκόρεμε.  Η πόλη του Γκόρεμε κρέμεται πάνω από την κοιλάδα της Καππαδοκίας και έχεις την εντύπωση ότι από στιγμή σε στιγμή θα πέσει στη κοιλάδα. Φύγαμε και από το Γκόρεμε και κατευθυνθήκαμε προς το Ανοιχτό Μουσείο.  Το Ανοιχτό Μουσείο είναι ένας χώρος γεματός από βράχια στα οποια διακρίνονται απειράριθμες τρύπες. Κελιά μοναχών, εκκλησίες, ασκητήρια. Άλλα στα ψηλά, άλλα χαμηλά. Άλλα μπροστά μας, άλλα απόμερα. Αρκετές ολόσκαφες εκκλησίες έχουν και τοιχογραφίες. Τα μάτια στις χαμηλότερες τοιχογραφίες είναι βγαλμένα. Κάθε χρόνο βρίσκουν και περισσότερες εκκλησίες καθώς οι βράχοι αποσαθρούνται και εμφανίζονται ναοί από το πουθενά. Η όλη εικόνα σου αφήνει μία λύπη αλλά και μία ελπίδα. Λύπη γιατί εκεί έμεναν χριστιανοί που εδιώχθησαν, και ελπίδα γιατί ο άνθρωπος μπορεί να τα καταφέρει οπουδήποτε. Αφήσαμε το Ανοιχτό Μουσείο και επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο μας μετά από μια πολύ μεγάλη ημέρα. Καποιοι πήραν τις μηχανές τους και πήγαν στην κοιλάδα της Καππαδοκίας ώστε να δούν το Pennies Valley. Εγώ έμεινα στο ξενοδοχείο ώστε να επεξεργαστώ όλες τις εικόνες που είχα στο μυαλό μου και να περάσω λίγο περισσότερο χρόνο με τους φίλους, Θανάση  και Ηλία που την επόμενη το πρωί δεν θα μας ακολουθούσαν στο δρόμο προς τη Συρία και θα συνέχιζαν τις διακοπές, sorry εκδρομή εννοούσα στην Τουρκία. Το βραδάκι λίγοι από εμάς πήγαν και είδαν ένα show με δερβίσηδες και οι υπόλοιποι φάγαμε στο ξενοδοχείο και πέσαμε νωρίς για ύπνο καθώς η Ανατολή μας καλούσε τώρα πιο δυνατά από ποτέ. 

93 χλμ


Ημέρα 5η 31 Μαϊου

Πρώτη ημέρα που είμαστε 11, αντί για 14, και ξεκινάμε για Συρία. Στόχος μας είναι να φτάσουμε στο Αλέππο σήμερα το βράδυ διασχίζοντας προς τας Ανατολάς την Τουρκία. Από όλο το ταξίδι ήταν η πιο όμορφη διαδρομή της εκδρομής μας. Τα ανατολικά χωριά της Τουρκίας είναι ένας συνδυασμός Μογγολίας και Τουρκίας. Μογγολία όσον αφορά στους ανθρώπους και στα πρόσωπά τους και Τουρκία όσον αφορά στα τοπία. Είδαμε χωριά τελείως αποκομμένα από τον πολιτισμό με το τζαμί τους, το σχολείο και το καφενείο του χωριού να θυμίζουν τα ελληνικά χωριά του ‘60 όπως τα έχουμε δει στις ελληνικές ταινίες εμείς οι νεώτεροι. Σε κάποιο από αυτά τα χωριά δεν τηρήθηκε ο κανόνας όπου ο προ-τελευταίος περιμένει τον τελευταίο, με αποτέλεσμα ο Ντίνος με τον Βαγγέλη να μείνουν πίσω και όταν βρεθήκαμε ποιος είδε τον Ντίνο και δεν τον φοβήθηκε :).

Γύρω στις 5 το απόγευμα φτάσαμε στα σύνορα της Τουρκίας. Μας πήρε γύρω στις 2 ώρες και πληρώσαμε 140 Ευρώ για ασφάλεια και είσοδο. Με το που μπήκαμε στη Συρία μας ήρθε κάτι σαν πολιτισμικό σοκ με τους δρόμους και τα κτίρια. 

ΣΤΑ ΒΕΝΖΙΝΑΔΙΚΑ ΒΑΖΕΤΕ SUPER ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΧΑΡΑ.

Φτάσαμε στο Αλέππο χωρίς να έχουμε κλείσει ξενοδοχείο, οπότε καταλαβαίνετε 11 μηχανές, με κίνηση-χαμό, 30 βαθμούς Κελσίου... Μας πήρε μία ώρα να βγάλουμε άκρη και μπορεί να ήμασταν ακόμα εκεί αν δεν μας άκουγε ένας τύπος που μίλαγε ελληνικά και μας είπε να ακολουθήσουμε το αυτοκίνητό του. Μετά από 20 λεπτά μάς πήγε σε ένα κεντρικό ξενοδοχείο και μάς βοήθησε να κάνουμε τα παζάρια μας με τον ξενοδόχο. Το βραδάκι πήγαμε σε ένα σούπερ κεμπαπτζίδικο όπου σκάσαμε στο φαγητό. Φυσικά κρατήσαμε χώρο στη κοιλιά μας για το απίστευτο γλυκό καϊμάκι που φτιάχνουν στο Αλέππο. Ο Στέφανος, ο Στέλιος και εγώ προσπάθήσαμε να μπούμε σε πάρτυ που οργάνωσε ο στρατός, δίπλα στο ξενοδοχείο μας αλλά φάγαμε τρελλή πόρτα. Μετά από μία μεγάλη ημέρα πέσαμε για ύπνο και το μόνο που σκέφτόμουνα ήταν η Παλμύρα που θα βλέπαμε αύριο.

511 χλμ


Ημέρα 6η 1 Ιουνίου

Καλημέρα από την πόλη της κεραίας. Απίστευτο το θέαμα από το δωμάτιο μας. Νομίζεις ότι έχουν φυτρώσει κεραίες σε όλες τις ταράτσες γύρω μας. Με τον Στέφανο βγήκαμε στους δρόμους του Αλέππο γύρω στις 6 το πρωί να δούμε τι παίζει. Όλα τα λεφτά ήταν τα αστικά λεωφορεία. check pic. 

Η υπόλοιπη ομάδα ξύπνησε γύρω στις 8 και κατά τις 9 ξεκινήσαμε για Παλμύρα μέσω Hamah. H Hamah είναι γνωστή για τους τεράστιους μύλους που χρησιμοποιούνται για να να ποτίζουν τους κήπους της πόλης. Στο σύνολο είναι 17 μύλοι και ο συνολικός πλυθησμός είναι 700 χιλιάδες, η τέταρτη μετά το Αλέππο, την Δαμασκό και το Χομς. Αφήσαμε την Hamah και μπήκαμε στην τελική ευθεία για Παλμύρα. Τα τελευταία 100 χλμ. είναι μία απόλυτη ευθεία με μια λωρίδα προς κάθε κατεύθυνση με 42 βαθμούς κελσίου και δυνατό αέρα. Είκοσι χλμ. πριν φτάσουμε στην Παλμύρα σταματήσαμε σε ψιλικατζίδικο - φαρμακείο και αφού πήραμε 20 παγωτά και αδειάσαμε το ψυγείο από τα νερά και τα αναψυκτικά (11 άτομα) πληρώσαμε 2 Ευρώ!!! Όχι μόνο αυτό αλλά ο τύπος δεν έπαιρνε και tip.  Στην Παλμύρα βρήκαμε ξεναγό και μας γύρισε σε όλα τα αρχαία από τους τάφους, τον ναό του Ηλίου και όλα τα σωζώμενα αρχαία με τους δρόμους να ξεχωρίζουν ακόμα. Τέλος πήγαμε στο κάστρο και η θέα προς τα αρχαία ήταν απίστευτη.  Για την ιστορία, να πούμε ότι η Παλμύρα ήταν το σταυρδρόμι όλων των εμπόρων που πήγαιναν και ερχόντουσαν μεταξύ Ανατολής και Δύσης.  Το βράδυ ο ξεναγός μάς πήγε σε εστιατόριο έξω από την πόλη που ήμασταν μόνοι μας και το φαγητό ήταν μάπα. Στην πόλη της Παλμύρας υπάρχουν αρκετά εστιατόρια και μπαράκια οπότε η πόλη είναι αρκετά ζωντανή και αν βρεθείτε εκεί επιλέξτε να φάτε στο κέντρο.


Όταν γυρίσαμε στο ξενοδοχείο μαζευτήκαμε για μία μίνι συνάντηση που είχε να κάνει με τι θα κάναμε την επόμενη ημέρα.

Η συγκεκριμλενη κουβέντα είχε ήδη ξεκινήσει από το εστιατόριο και ο λόγος ήταν η θέληση μερικών να πάνε Δαμασκό και μετά να γυρίσουνε στην Αντιόχεια (750 χλμ) και των υπολοίπων να γυρίσουνε Αντιόχεια μέσω Χομς (450 χλμ)  όπως ήταν και το πρόγραμμα. Τελικά από τους 11 οι πέντε αποφασίσαμε να πάμε Δαμασκο και οι υπολοιποι 6 να ακολουθήσουν το πρόγραμμα. Εγω ήμουνε στους 5 για Δαμασκό μιας και σκέφτηκα οτι δεν θα ξαναερχόμουνα Δαμασκό με την μηχανή. Ύπνο και έγερση στις 6 για αναχώρηση.

352 χλμ


Ήμερα 7η 2 Ιουνίου

Μπορώ κάλλιστα να πω ότι ήμουν πολύ κουρασμένος και αυτό μου βγήκε πολύ έντονα την σημερινή ημέρα. Ξεκινήσαμε γύρω στις 5 με κατέυθυνση την Δαμασκό η οποία απείχε 145 χλμ. Το πρόβλημα της ημέρας ήταν ότι φύσαγε ασταμάτητα με ανέμους 60 χλμ.

Στο δρόμο για την Δαμασκό περάσαμε απο διασταύρωση η οποία έλεγε 100 χλμ αριστερά για Ιράκ. Αμέσως σκέφτηκα: “α ρε Αλούρια που φτάσαμε!” Στο συκεκριμένο μέρος, στο μέσο του πουθενά, υπήρχε και ένα βενζινάδικο - super market  όπου και σταματήσαμε για πρωινό - δυστυχία  -με σοκολάτες και μπισκότα. Η ώρα είχε πάει 7 και συνεχίσαμε για Δαμασκό. Κάπου μεταξύ προσπεράσεων και κίνησης, κάπου μπήκαμε και μέσα από ένα χωριό όπου δεν χρειαζόταν η ομάδα χάθηκε. Όταν μπήκα στην Δαμασκό, κάτι σαν να μπαίνεις στην Αθήνα από Ασπρόπυργο, νόμιζα ότι ήμουν στην ζούγκλα. Πεζοί, γαιδούρια, φορτηγά, νταλίκες, όλα μαζί σου έδιναν την εντύπωση ότι είχαν σκοπό ποιος θα σε βαρέσει ποιο γρήγορα. Μετά από τηλέφωνα με τους άλλους βρεθήκαμε σε μία από τις κεντρικές πύλες της παλαιάς πόλις της Δαμασκού.

Ότι και να πω για την Δαμασκό είναι λίγο. Η αρχαιότερη πόλις του κόσμου, πάνω από 3.500 χρόνια με απίστευτα χρώματα, αρώματα και αγορές. Η πόλη, παρόλο που είναι από τις πιο παλιές, ελάχιστα έχει χάσει από το παλιό της χρώμα και ελάχιστα έχει αλλοιωθεί η πολεοδομία και η αρχιτεκτονική της. Έχει πολλά αξιόλογα κτήρια, μεταξύ των οποίων και το περίφημο Τζαμί των Ομεϋαδών. Οι πρώτες πληροφορίες για την ύπαρξη της Δαμασκού αναφέρονται στο 16ο αιώνα π.Χ., όταν ακόμη βρισκόταν κάτω από την κυριαρχία των Φαραώ της Αιγύπτου. Αργότερα, το 10ο αιώνα περίπου π.Χ. έγινε το κέντρο του βασιλείου της Δαμασκού. Την εποχή του Χριστού αναφέρεται σαν μεγάλο εμπορικό και πολιτιστικό κέντρο, γνωστή άλλωστε και από την ιστορία του Απόστολου Παύλου. Μετά την επικράτηση της ισλαμικής θρησκείας, η Δαμασκός γίνεται πρωτεύουσα του Χαλιφάτου των Ομμεϋαδών. Στην εποχή του χαλιφάτου των Αββασιδών η Δαμασκός παρέμεινε εμπορικό κέντρο, ενώ άρχισε να παρακμάζει σημαντικά στη διάρκεια της τούρκικης κατοχής. Το 1920, όταν η Συρία βρισκόταν κάτω από τη γαλλική κατοχή, έγινε πρωτεύουσα του κράτους και παρέμεινε και μετά την απελευθέρωση της Συρίας από τους Γάλλους. Αφού περιπλανηθήκαμε στα στενά της πόλης και κάναμε μερικά ψώνια σταματήσαμε για παγωτό καϊμάκι, το όποιο όπως έχετε καταλάβει έιναι πολύ διάσημο στην Συρία, μιλήσαμε και με τις αλλες δύο ομάδες  να δούμε που βρίσκονται και τι κάνουν. Η ομάδας της Τουρκίας ήταν όπως το περιμέναμε σε ατελείωτες διακοπές. Η ομάδα που επέστρεφε στην Αντιόχεια κινόνταν βάση προγράματος και το απόγευμα θα ήταν στην Αντάκυα (Αντιόχεια).

Εμείς ξεκινήσαμε για την επόμενη στάση μας που ήταν το Κρακ των Ιπποτών. Το Κρακ των Ιπποτών (Krak des Chevaliers ή και Crac des Chevaliers), είναι ένα φρούριο κτισμένο από σταυροφόρους το οποίο βρίσκεται στη Συρία και είναι ένα από τα σημαντικότερα μνημεία μεσαιωνικής στρατιωτικής αρχιτεκτονικής στον κόσμο. Στα Αραβικά το φρούριο καλείται Qal'at al-Ḥiṣn, η λέξη «Krak» που προέρχεται από το Συριακό karak, που σημαίνει «φρούριο». Βρίσκεται 65 χλμ δυτικά της πόλης Homs, κοντά στα σύνορα του Λιβάνου. Το Krak des Chevaliers ήταν η έδρα Ιπποτών του Αγίου Ιωάννη κατά τη διάρκεια των Σταυροφοριών. Επεκτάθηκε μεταξύ των ετών 1150 και 1250 και στέγαζε φρουρά 2.000 ανθρώπων. Το φρούριο έχει εξωτερικά τείχη που έχουν πάχος 30 μέτρα, με επτά πύργους διαμέτρου 10 μέτρων. Από εκει για Masyaf και μετά κόβουμε κάθετα την Συρία με κατεύθυνση τα σύνορα πάνω από την Λατάκια. Το θέμα ήταν ότι νομίζαμε η όλη διαδρομή θα ήταν γύρω στα 200 χλμ αλλά τελικά κάναμε 350 ακόμα και σε συνδυασμό με το δαιμονισμένο αέρα φτάσαμε στα σύνορα στις 10.30 το βράδυ, αφού κάναμε και κάτι χωματόδρομους στα βουνά για να κόψουμε δρόμο.Αυτην τη φορά στα σύνορα κάναμε μόνο 45 λεπτά και γύρω στις 12.00 το βράδυ είμασταν στην Αντακυα σε σουπερ κεμπατζίδικο σώοι και αβλαβείς.Αφού φάγαμε όλα τα διαφορετικά κεμπαπ που είχανε καταλήξαμε σε ξενοδοχείο κοντά στο εστιατόριο γύρω στις 1.30 και είπαμε να συναντηθούμε στο πρωινό κατα τις 10 το πρωί ώστε να ξεκουραστούμε. Εκτός από αυτο αποφασίσαμε να μην μοιραστούμε δωμάτια και να πάρουμε μονοκλινά μιας και είχαμε κουραστεί τόσο πολύ εκεινη την ημέρα. 718 χλμ σύνολο ημέρας


Ημέρα 8η 3 Ιουνίου

Βάση προγράμματος σηκωθήκαμε γυρω στις 10 και πήραμε πρωινό με την ησυχία μας.  Μετά το πρωινό επισκεφτήκαμε το μοναστήρι του Αγ. Πέτρου.  Στο συγκεκριμένο ναό ο Αγ. Πέτρος κύρηττε το λόγο του Θεού μυστικά και ήταν το κρυφό μέρος συγκέντρωσης των χριστιανών.

Η ομάδα που είχε φύγει νωρίτερα από Συρία μας περίμενε στο Σιφικέ, παραθαλλάσιο μέρος κάτω από τον ναό της Διοκεσάριας και την Νεκρόπολη. Αφού βγήκαμε στην εθνική περάσαμε γρήγορα τα Άδανα που φημίζονται για το κεμπαπ της, αλλά δεν φάγαμε, και γύρω στις 5 το απόγευμα ήμασταν στο ναο της Διοκεσάρειας.

Για να δώσουμε λίγο παραπάνω λεπτομέρεις σχετικά με το στίγμα μας, υπολογίστε ότι είμαστε στα παράλια της Τουρκίας στο ύψος της Λάρνακας λίγο πιο ανατολικά.

Το τι γίνεται με τα  αρχαία δεν περιγράφεται. Κυριολέκτικά μπορείς να μπεις με τις μηχανές στο χώρο των αρχαίων και κανείς δεν σου λέει τίποτα. Αφού βγάλαμε φωτογραφίες συνεχίσαμε προς την νεκρόπολη, όπου είναι 3 χλμ απο την Διοκεσάρεια. Η Νεκρόπολις είναι αυτό που λεεί η λέξη, η πόλις των νεκρών. Στην κυριολεξια μια αρχαία πόλη μόνο με τάφους όλοι πάνω από την γη, μοιάζοντας με ταφο-τρωγλοδύτες. Στην όλη περιοχή υπάρχουν τόσα πολλά αρχαία που πραγματικα δεν ξέρεις που να κοιτάξεις.

Αφού τελειώσαμε με την όλη περιήγηση στο χώρο των αρχαίων κατεβήκαμε προς την παραλία όπου η 2η ομάδα μας περιμένε, έχοντας κλείσει ξενοδοχείο πάνω στην θάλασσα. Για τρίτη εκδρομή στην σειρά, τον Στέφανο τον τσίμπησε μέλισσα στο πρόσωπο και μετά από μία ώρα εμοίαζε με τον Κουασιμόδο σε λίγο πιο ψηλό και μελαχρινό. Το βραδάκυ φάγαμε φρέσκο ψαρι αφότου όμως είχα βουτήξει στην θάλλασα ώστε να διώξω την ένταση της ημέρας...

416 χλμ


Ημέρα 9 4η Ιουνίου 

Έντεκα πάλι ξεκινήσαμε για τις 2 τελευταίες ημέρες του ταξιδιού και μπορώ να πω ότι αισθανόμούν πολύ κουρασμένος μετά από 9 ημέρες. Ακούγομαι σαν κολημμένος δίσκος αλλά κάθε φορά λέμε να μην κάνουμε πολλά χιλιόμετρα αλλα μετα θέλουμε να τα δούμε όλα και πέφτουμε στην λούμπα. Ειδικά η 2η ημέρα στην Συρία μας βγαίνει τώρα έντονα. Η σημερινή ημέρα μας πήγαινε στη Σίδη ώστε να δούμε τον αρχαίο ναο του Απόλλωνα και το αρχαίο θεάτρο της Ασπένδου. Ακολουθήσαμε το παραλιακό δρόμο και σταματήσαμε δύο φορές μόνο, μία για καφέ και μία σε ένα παραλιακό ταβερνακι ανάμεσα σε δύο κόλπους με πολύ καλο χταπόδι και πολύ καλή ρακί φυσικά.

‘Οταν φτάσαμε στην Σίδη (Side) αποφασίσαμε να πάμε πρώτα να δούμε τον ναο, να βρούμε ξενοδοχείο και μετά να πάμε στο θέατρο.

Η Σίδη φανταστήτε είναι μία παραλιακή πόλη όπου ο ναος του Απόλωννα βρίσκεται πάνω στην θάλασσα και η γύρω περιοχή θυμίζει παραθαλασια Πλάκα. Η όλη περιοχή είναι κλεισμένη για αυτοκίνητα και μηχανές και πας μονο με τα πόδια αλλά όχι και για εμάς. Ένα χιλιόμετρο πριν φτάσουμε πετυχαίνω Χαρλεά όπου μου πιάνει την κουβεντα και με ρωτάει αν ψάχνουμε για ξενοδοχείο. Μου ζητάει να τον ακολουθήσουμε και μας βαζεί μέσα από στενα, μαγαζιά, αγορες και τέλος φτάνουμε στο μαγαζί του, το οποιο ήταν ακριβώς δίπλα στον ναο. Μερικοί έμειναν πίσω και ο Χαρλεάς ξαναπήγε να φέρει και του άλλους όπου αυτην την φορά τους έφερε μέσα από τον ναό.

Αυτή ήταν και οι τρίτη φορά που βρήκαμε κάποιον να μας βοηθήσει στο ταξίδι μας,  και αυτό που ονομάζουνε αλληλεγγύη μεταξύ μοτοσυκλετιστών για εμας  είναι πάντα εκεί.

Αφου ήπιαμε τις μπύρες μας και είδαμε και τον  ναο πήγαμε στα ξενοδοχεία που μας πρότεινε ο τύπος. Το βραδάκι κυκλοφορήσαμε στην τούρκικη “Πλάκα” και κάναμε κάτι τελευταια ψώνια με τον Στέλιο να κλέβει την παράσταση στις διαπραγματεύσεις για αγορά σωβράκων.

318 χλμ


Ημέρα 10η 5η Ιουνίου

Το πρόγραμμα έλεγε στάση στο αρχαίο θέατρο της Ασπένδου και μετά καρφί για το Παμούκαλε οπού θα περνούσαμε και την τελευταία βραδιά.  Το αρχαίο θέατρο ειναι γύρω στα 40 χμλ από την πόλη της Αντάλυας και είναι φτιαγμένο δίπλα στον Ευρυδύμων ποταμό 10 χλμ από την Μεσόγειο θάλασσα.

Αν θυμούμαι καλα ο Νίκος είχε ξεχάσει το πορτοφόλι του και τα χαρτιά του στην Σίδη όποτε γύρισε να τα πάρει και εμείς προχωρήσαμε σην ξενάγηση του θεάτρου.

Το θέατρο χτίστηκε το 155 μ.Χ απο τον Έλληνα αρχειτέκτονα Ζήνων ακι έχει διάμετρο 96μ. Η συνολική δυνατότητα θεατών ανέρχεται στα 7.000 άτομα. Αφού καθήσαμε καμιά ώρα στο θέατρο και βγάλαμε γύρω στις 1.000 φωτογραφίες αναχωρήσαμε για το Denizli αφού ήρθε και ο Νίκος ευτυχώς με όλα τα χαρτιά, λεφτά και διαβατήρια μαζί του. Η ομάδα των τριών που είχαν μείνει για διακοπές στην  Τουρκία είχαν περάσει το προήγουμενο βράδυ στο Παμούκαλε οπότε μας είχαν ενημερώσει για πολύ καλό SPA - ξενοδοχείο στο οποίο θα πηγαίναμε και εμείς.

Στο Παμούκαλε φτάσαμε κατα τις 4 και πήγαμε καρφί για ξενοδοχείο. Αφού καναμε check in και κλείσαμε τα μασαζ, σαουνες και τα λοιπά κατευθυνθήκαμε για τις πηγές του Παμούκαλε. Εδώ πρέπει να επισημάνω ότι ο Ηλίας (από την ομάδα της Τουρκίας) που ήταν εκέι την προηγούμενη ημέρα έιχε γίνει φίρμα και μας περίμεναν προτείνοντας τις ίδιες υπηρεσίες που είχαν προσφέρει και στα άλλα παιδια.

Το όνομα Παμούκαλε σημαίνει Κάστρο απο βαμβάκι.  Στην ουσία είναι ένας λόφος από ανθρακικό ασβέστιο που προκαλείται από την πτώση του νερού. Όπως πέφτει το νερο σχηματίζονται φυσικές πισίνες όπου μπορείς να κάνεις μπάνιο 6 μήνες το χρόνο καθώς το νερό είναι αρκετά ζεστό, γύρω στους 33 βαθμούς.  Στο ματί νομίζεις ότι θα περπατήσεις πάνω σε ένα βουνό από χιόνι. Αφού πληρώσαμε το εισιτήριο μας ζητήθηκε να βγάλουμε τα παπούτσια μας για να μην λερώσουμε.

Αν βρεθείτε στο Παμούκαλε και ανέβετε στο βαμβακό-λοφο, στο τελείωμα του λόφου συνεχίζετε και μπαίνετε στην Ιεράπολη. Σας το λέω γιατί εμείς δεν το κάναμε νομίζοντας ότι η είσοδος είναι από αλλού. Το εισιτήριο ειναι και για την Ιεράπολη αλλά την πατήσαμε.

Γυρίσαμε στο ξενοδοχείο και είμασταν πολύ ευδιάθετοι καθώς είχαμε κανονίσει να κάνουμε τούρκικο μασαζ. Αφού μπήκαμε στο χαμαμ μας περίμεναν 2 μασέρ και πραγματικά μας έπλασαν σαν την ζύμη της πίτσας. Στο τέλος είμασταν τελείως αλοιφή από το μασάζ και φυσικά από την εντονη κούραση των δέκα ημερών. Το βράδυ είχε γάμο στο ξενοδοχείο και μία πενταήμερη εκδρομή έμενε εκεί, οπότε γινόταν ένας μικρός πανικός και έιχε και αρκετό χάζι. Το βραδάκι πηγάμε για ύπνο αργά μιάς και ξέραμε ότι ήταν η προτελευταία ημέρα και θέλαμε να το κρατήσουμε όσο πιο πολύ.

345χλμ


Ήμερα 11 6η Ιουνίου

Η τελευταία ημέρα ήταν ένα sprint προς το Τσεσμέ όπου το απογευμα θα πέρναμε το καράβι Αγ. Νικόλαος προς την Χίο και από εκει για Πειραιά όπου θα είμασταν Δευτέρα πρωί στην Αθήνα. Όταν φτάσαμε στο Τσεσμέ συναντηθήκαμε και με τους άλλους 3 και έιμασταν πάλι 13, όχι 14,  καθώς ο Selcuk είχε φύγει το πρωί για Κωνσταντινούπολη και θα έφτανε την Κυριακή το βράδυ.

Από το Τσεσμέ προς Χίο είχε πολύ αέρα οπότε όλοι κρατάγαμε τις μηχανές μην πέσουν η μία πάνω στην άλλη, καθώς ήμασταν πάλι ο ένας πάνω τον άλλο. Όταν φτάσαμε στην Χίο γίναμε όλοι μια μεγάλη παρέα με κάτι παδιά από Χίο όπου ήταν και αυτοί στην Τουρκία. Είπιαμε τους τελευταίους καφέδες πριν επιβιβαστούμε στο Δημητρούλα και αναπολήσαμε στα γρήγορα τις εικόνες που είχαμε δει τις τελευταίες 11 ημέρες. Μεγάλο μέρος της κουβέντας είχε να κάνει φυσικά τι θα κάναμε του χρόνου. Απληστία αλλα τι να κάνουμε...

350 χλμ


Συνολο 4.072 11 ημέρες

Μέσα Ημερήσια Απόσταση  370 χλμ


Συμμετέχοντες

Δημήτρης Πολλάλης BMW 1200GT

Παύλος Βεζιρτζόγλου BMW GS1200 Adv.

Νίκος Σαμιώτης BMW GS 1150

Στέφανος Γιουρέλης BMW GS1200 Adv.

Ντίνος Τερζίδης Honda CBF 1000

Ηλίας Τομαράς BMW GS1200

Κολιοπουλος Βαγγελης, ΚΤΜ 950 ADV

Κρητικος Παναγιωτης, SUZUKI V-STROM 1000

Πετμεζας Θανασης, BMW GS1200

Παναγιώτης Μηλιώνης BMW GS1200 Adv.

Παναγιώτης Χατζόπουλος BMW GS1200 Adv.

Βαγγέλης Αυγουστής BMW GS1200 Adv.

Στελιος Ψωμάς Honda Varadero

Θανάσσης Πετμεζάς BMW GS1200

Selcuk BMW BMW GS1200


Κείμενο Παύλος Βεζιρτζόγλου


ΥΓ. Νομίζω ότι είναι πολύ πιο εύκολο να γράφεις κατά την διάρκεια της εκδρομής και όχι όλο μαζί στο τέλος, γιατί σίγορα έχω ξεχάσει στιγμές που ήταν αρκετά σημαντικές. Όσο μεγαλώνω τόσο πιο πολύ ξεχνάω...